Wynalazca chipsów ziemniaczanych
Jeśli nie możesz powstrzymać się od jedzenia chipsów ziemniaczanych, to winić należy George Crum. Podobno stworzył tę słoną przekąskę w 1853 roku w Moon's Lake House niedaleko Saratoga Springs w stanie Nowy Jork. George Crum miał dość ciągłych narzekań, że chipsy ziemniaczane są rozmoczone, a nie chrupiące. Crum pokroił ziemniaki tak cienko, jak to możliwe. Usmażył je w gorącym tłuszczu, a następnie posypał solą. Klient je pokochał, a „Saratoga Chips” szybko stały się popularne w gospodzie i w całej Nowej Anglii.Ostatecznie rozpoczęto produkcję masową na potrzeby domowe. Ponieważ jednak przechowywano je w beczkach lub puszkach, szybko się czerstwiały. Następnie, w latach 20. XX wieku, Laura Scudder wynalazła szczelne opakowanie, sklejając ze sobą dwa kawałki papieru woskowanego. Dzięki temu chipsy dłużej zachowywały świeżość. Dziś do pakowania często używamy torebek plastikowych lub foliowych. Występują w różnych smakach, w tym śmietanowo-cebulowym, barbecue oraz soli i octu.
Kamienie milowe w wynalezieniu chipsów ziemniaczanych
II wojna światowa zmieniła wiele rzeczy, w tym chipsy ziemniaczane. Według „Food and Drink in American History” początkowo uznawano je za „żywność nieistotną”, co oznaczało, że cała produkcja chipsów musiała zostać wstrzymana do końca wojny. W tym czasie było już tylu producentów, że mieli oni wpływy, aby skutecznie lobbować za zmianą klasyfikacji, a jej odwrócenie było jedną z najlepszych rzeczy, jakie mogły przytrafić się branży chipsów ziemniaczanych z kilku powodów.W tamtym czasie cukier był rzadki, więc ludzie zwrócili się ku chipsom ziemniaczanym, aby zaspokoić ochotę na przekąski, a sprzedaż na froncie domowym gwałtownie wzrosła.
Za granicą żołnierze również potrzebowali chipsów. Według „The Telegraph” były one już mocno zakorzenione w brytyjskiej kulturze, a całe statki wojskowe wypełnione chipsami (a dokładniej „crisps”) były wysyłane, aby dostarczyć ich chrupiącą dobroć żołnierzom alianckim na całym świecie.
